ကျွန်မရဲ့အဒေါ်အတွက်- ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၀ ရက်၊ မိခင်များနေ့တွင် ဂုဏ်ပြုစကား

၂၀၂၆ ခုနှစ် မိခင်များနေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယမြောက် အဒေါ်အကြောင်း ရေးချင်ပါတယ်။

သူမဟာ နာမည်ကြီးတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်သလို၊ သြဇာလွှမ်းမိုးသူလည်း မဟုတ်ပေမယ့် မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ရှိနိုင်လဲဆိုတာကို ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပါတယ်။

၁၉၃၉ ခုနှစ် မေလတွင် ကျွန်တော့်အဒေါ်ကို တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ဂန်ကျိုးတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်ဟာ ဆူပူအုံကြွမှုအချိန်ပါ။ ဂျပန်ကျူးကျော်သူတွေ ဂန်ကျိုးမြို့ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ သူမငယ်စဉ်က ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပါတယ်။ သူမဟာ ရန်သူစစ်သားတစ်ယောက်ကို ကိုက်ခဲပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့ပါတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် သူမဟာ မီးဖိုပြာနဲ့ မျက်နှာကို သုတ်လိမ်းပြီး ကျေးလက်ဒေသက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ရဲ့အိမ်က သင်္ချိုင်းဂူလွတ်တစ်ခုမှာ ဝှက်ထားခဲ့ပြီး ရန်သူရဲ့ ဓားပြတွေ မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာတဲ့အခါ အသက်ရှုမဝခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်လည်း သူမဟာ စာအုပ်တွေကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမဟာ ပညာရေးမှာ ထူးချွန်ခဲ့ပေမယ့် အလယ်တန်းကျောင်းမှာ သူမရဲ့ဖခင်ဟာ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဘဝက သူမကို ခက်ခဲစွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပေမယ့် သူမဟာ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးခဲ့ပါဘူး။

၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် သူမသည် ရှီးအန်းကျောတောင်တက္ကသိုလ်တွင် တက်ရောက်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ဂန်ကျိုးမြို့မှ မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်သို့ အသိပညာဖြင့် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

ငွေစုရန်အတွက် သူမသည် ကောလိပ်တက်သည့် လေးနှစ်တာကာလအတွင်း အိမ်သို့ တစ်ကြိမ်သာ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်အချိန်များတွင် တက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်တွင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ အပူအင်ဂျင်နီယာဘာသာရပ်ဖြင့် ပညာသင်ကြားနေသော ကျောင်းသူတစ်ဦးသည် သူမ၏ပညာရေးကိုသာမက ဝေးလံသောမိသားစုအပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုပါ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။

ဘွဲ့ရပြီးနောက် သူမအား ဓာတ်အားပေးစက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရှီးအန်းကျောတောင်တက္ကသိုလ်ရှိ အထည်အလိပ်ဌာနသို့ သွားရောက်လည်ပတ်စဉ် မွေးရပ်မြေရှိ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံစဉ် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်လာမည့် ကျွန်မ၏ဒုတိယဦးလေးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခံခဲ့ရသည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ဦးလေးက ငယ်ရွယ်တဲ့ ကထိကတစ်ယောက်ပါ။ ရှန်ဟိုင်း ကျောင်တောင် တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရပြီးနောက် Northwestern Institute of Technology (Northwestern Polytechnical University ရဲ့ ရှေ့က တက္ကသိုလ်) မှာ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဦးလေးရဲ့ အဖေက Northwestern University မှာ သင်ကြားပေးနေတဲ့ နာမည်ကြီး သမိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ။

ကျွန်မရဲ့အဒေါ်က သူနဲ့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက အချစ်အကြောင်း မပြောခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား သူမက ရိုးသားခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ အဲဒီကတိကို တစ်သက်လုံး သိမ်းထားခဲ့တယ်။

အစောပိုင်း တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းဘွဲ့ရများအဖြစ် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများစွာတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၉၂ ခုနှစ်အထိ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်းစုတက္ကသိုလ်တွင် အတူတကွ ပြန်လည်သင်ကြားပို့ချခဲ့ကြသည်...

၁၉၆၃ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မရဲ့အဒေါ်က အသက် ၂၄ နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပါတယ်။

မင်္ဂလာပွဲပြီးနောက် သူမသည် သမီးသုံးယောက်မွေးဖွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ကျွန်မ၏ဝမ်းကွဲသုံးယောက်ဖြစ်သည်။

သူမနဲ့ ကျွန်တော့်ဦးလေးဟာ ဖဲကစားတာမျိုး၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတာမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အားလပ်ချိန်အားလုံးကို သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေ သင်ယူကြီးထွားဖို့ ကူညီပေးရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပါတယ်။

ယနေ့:

သမီးသုံးယောက်၊ မတူညီတဲ့ဘဝသုံးခု၊ တစ်ယောက်ချင်းစီဟာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းနဲ့ တောက်ပနေကြတယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့အဒေါ်က အဲဒီအလင်းရောင်ရဲ့ အရင်းအမြစ် အမြဲဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

၂၀၂၅ ခုနှစ် မေလမှာ ကျွန်တော့်အဒေါ်ဟာ အခြေချဖို့ တရုတ်နိုင်ငံကို ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူမနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့၊ စကားပြောဖို့၊ အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရဖို့နဲ့ သူမဆီကနေ အများကြီး သင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ပါတယ်။

အသက် ၈၇ နှစ်တွင် သူမသည်-

"အဒေါ်၊ ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲ။ အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး အကာအကွယ်ပဲလို့ ထင်ပါတယ်" လို့ ကျွန်တော် မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဒဿန မဟုတ်ပါ - ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဉာဏ်ပညာသာ ဖြစ်သည်။

သူမက ကျွန်မကို မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိပါတယ်- “မင်းရဲ့သား တီယန်တီယန်အတွက် အရမ်းစိတ်မပူပါနဲ့။ သူကောင်းကောင်းကြီးပြင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါ”

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ဝမ်းကွဲတွေကို ကျွန်မ အားကျမိတယ် — ဒီလောက် ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး ပညာတတ်ဆန်တဲ့၊ အလွန်တည်ငြိမ်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရှိတာကိုပေါ့။

သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ သူ့ဆီကနေ အများကြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ကျွန်မအဒေါ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ် မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုနဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအကြောင်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါ။

JOFUNG မှာရော၊ ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာပါ ငယ်ရွယ်တဲ့မိခင်တွေနဲ့ မကြာမီမိခင်ဖြစ်လာတော့မယ့် မိခင်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။

အချိန်တွေ ပြောင်းလဲလာပေမယ့် တချို့အရာတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး -

အသက်ကြီးတဲ့ မျိုးဆက်ရဲ့ သာမန်ပေမယ့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မိခင်တွေဆီကနေ အရိုးရှင်းဆုံးနဲ့ တည်တံ့တဲ့ ခွန်အားကို ကျွန်ုပ်တို့ ရယူနိုင်ပါသေးတယ်- ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့မဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်း ရှေ့ကို ကြိုးစားနေတဲ့၊ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးတဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကလေးတွေကို အမြဲယုံကြည်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ပါပဲ။

ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယမြောက်အဒေါ်နဲ့ သာမန်နေ့ရက်တွေမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေတဲ့ မိခင်တိုင်းကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ဒီစာကို ရေးပါတယ်။

Judphone – ပို့ဆောင်ပေးခြင်းထက်ပိုသည်

JOFUNG Logistics သည် ပို့ဆောင်ခြင်းထက်ပို၍ အရေးပါပါသည်။

မှတ်မိထိုက်တဲ့ မေတ္တာတရားကို မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်ပါတယ်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး မိခင်တစ်ယောက်အတွက် ပျော်ရွှင်စရာ မိခင်များနေ့ပါ။

မင်းဟာ အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားခံရပါစေ၊ နားလည်ခံရပါစေ၊ ချစ်ခံရပါစေ - စိတ်အေးချမ်းသာစွာ၊ ပျော်ရွှင်စွာ နဲ့ ကျန်းမာချမ်းသာပါစေ။